Էրիդա Հայրապետյան

Դպրոց, դպրանոց…տեսնես քանի՟ տարեկան են այս բառերը:
Եթե անգամ մարդը տարիքով  մեծ է դրանցից, միևնույնն է, 
թվում է, թե դպրոցը մարդուն ուղեկցում է ի սկզբանե:
Ամեն անգամ սեպտեմբերի 1-ին դպրոց եկող առաջին դասարանցու 
աչքերի անհամբեր,ոգևորված, անհանգիստ նաև երջանիկ ճառագումը 
գենետիկական հիշողություն ունի իր մեջ,որ գալիս է դարերի խորքից:
Երևանի թիվ 132 դպրոցը, որ արդեն հիսուն փառավոր տարիներ է 
կրում իր ուսերին, առանձնանում է մի հետաքրքիր երևույթով: 
Երբ հարցնում ես շրջանավարտներին, թե հիշում են դպրոցը, դասարանը,
դասը,իրենց չարաճճիությունները կամ ձեռքբերումները,հաճախ լսում ես 
տարբեր ձևակերպումներով,բայց նույն իմաստն ունեցող մի պատասխան.
 հիշելու համար մոռանալ է պետք,իսկ մենք չենք մոռացել,
ու նաև` չի հիշում նա, ով պատմություն ու անցյալ չունի:
Իրավ է: Հ.132 փառավոր անցյալ, այդ անցյալից եկող ու 
ավանդույթների վրա կերտվող հրաշալի ներկա ունի: 
Հարազատ դպրոցի մասին խոսող սանի հպարտությունը անկեղծ ու 
ամենաճշմարիտ գնահատականն է դպրոցի ուսուցչի` իրմ կյանքում 
ունեցած դերի մասին:
Սիրելի’ դպրոց, դեպի քեզ բերող ճանապարհը թող միշտ տրորված լինի, 
քո դռները թող միշտ բաց լինեն գիրկդ եկող փոքր ու մեծի առաջ:
Լինի այնպես, որ կամարներիդ տակ երեխաների աղմուկն ու ծիծաղը չպակասեն:
Փառք քեզ, սիրելի 132:

  Երակներիդ մեջ` ցոլքը կապույտի,

  Ծալքերում սրտիդ` հևքը` Եռագույն...

  Ասես երազ է, իրական երազ,

  Ապրել աշխարհում`

  Երակներիդ մեջ` ցոլքը կապույտի,

  Ծալքերում սրտիդ` հևքը` Եռագույն...

  Փողփողա' հպարտ, իմ Սու'րբ Եռագույն,

  Հովանի եղի'ր քո ժողովրդին

  Եկող - գնացող արհավիրքներից...

  Պայծառ հայորդու անունով հզոր,

  Բարեկամությամբ, որ սահման չունի,

  Կգտնի, անշուշտ, մեր նավը խարիսխ...